ROEM

Al was ik enigszins bekend,
op straat herkend werd ik
niet gauw.
Soms, als ik geluk had,
door mijn vrouw.

In zijn nieuwe bundel Vreugde heeft geen vat op mij blikt Lévi Weemoedt terug op zijn onnozele kinderjaren en zijn roemloze liefdesleven. Steeds korter worden zijn verzen, maar des te pregnanter. En wat worden we vrolijk van zoveel droefenis!